Samochód pancerny
Samochód pancerny jest to opancerzony pojazd kołowy, zwykle uzbrojony w armatę lub karabiny maszynowe, najczęściej umieszczone w wieży obrotowej. Podstawowym przeznaczeniem większości samochodów pancernych jest rozpoznanie, natomiast rzadziej ich podstawowym przeznaczeniem była walka. Zwykle pancerz samochodów pancernych chronił tylko przed pociskami karabinowymi i odłamkami. W zależności od masy i uzbrojenia wyróżnia się lekkie, średnie oraz ciężkie samochody pancerne. Samochody pancerne są mylone z kołowymi transporterami opancerzonymi, których zadaniem jest przewożenie żołnierzy.
Pierwsze samochody pancerne zbudowano w pierwszej dekadzie XX wieku, apogeum ich rozwoju nastąpiło przed i w okresie II wojny światowej. Stopniowo powstające konstrukcje charakteryzowały się coraz lepszymi własnościami w terenie i uzbrojeniem. Zamiast samochodów dwuosiowych z napędem na tylną oś, produkowanych na podwoziach samochodów cywilnych, zaczęły powstawać konstrukcje z napędem na wszystkie koła, a liczba osi zwiększyła się w niektórych konstrukcjach do czterech.
W okresie II wojny światowej wyróżnialiśmy dwa rodzaje samochodów pancernych: 1.samochody opancerzone oraz opancerzone samochody rozpoznawcze czyli lekko opancerzone małe samochody, czasami odkryte od góry oraz bez stałego uzbrojenia; 2.wozy wsparcia ogniowego czyli ciężkie samochody pancerne, uzbrojone w armatę kalibru większego niż 57 mm i służące głównie do walki.
Po wojnie w wyposażeniu większości armii samochody pancerne zostały wyparte przez rozpoznawcze transportery opancerzone lub gąsienicowe bojowe wozy rozpoznawcze. W odniesieniu do samochodów współczesnych, terminologia "samochód pancerny" raczej nie jest już używana. Po wojnie z samochodów pancernych wyewoluowały: 1.samochody opancerzone czyli lekko opancerzone wielozadaniowe pojazdy terenowe; 2.kołowe rozpoznawcze transportery opancerzone oraz 3.kołowe bojowe wozy rozpoznawcze.